Het was eerste Paasdag 19 nogwat.
Het was barstensdruk in de stad.
Duizenden toeristen bevolkten onze stad. En die toeristen hadden een grote aantrekkingskracht op allerlei snoodaards die het hadden voorzien op geld en goederen die de toeristen bij zich droegen.
Op zulke dagen was het vaak een regelrecht gekkenhuis in het bureau. Mensen moesten soms urenlang wachten tot ze aangifte konden doen van berovingen, zakkenrollerijen en noem maar op.

Op dat soort dagen moest je vaak je beste gevoel voor humor meenemen om niet zelf gek te worden. Zo was daar een Limburgse brigadier, bijgenaamd Sjeng, die zo zijn eigen opvattingen had over de wijze waarop je met humor de dag kon doorkomen.

Op die beredrukke Paasdag had hij een vuilniszak open geknipt en deze in de vorm van een puntmuts op zijn hoofd gezet. Op deze wijze ontving hij met een droog gezicht de mensen aan zijn balie, alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.

Veel toeristen hadden allerlei vreemde verhalen gehoord over Amsterdam, dus niemand keek echt gek op van deze groengekleurde kabouter achter de balie.

Op een gegeven moment stonden er twee Engelse toeristen voor de balie. Sjeng stond op en had een handje suiker meegenomen naar de balie en spreidde dat uit, terwijl hij met de Engelsen sprak. Ondertussen haalde hij een zakmesje uit zijn zak en begon de suiker op de balie fijn te hakken. De toeristen keken ernaar en spraken gewoon door. Toen Sjeng klaar was met hakken pakte hij een rietje en zei:'Excuse me for one moment". De Engelsen, beleefd als ze zijn, lieten hem dus even zijn gang gaan. Hij boog zich voorover met het rietje en deed alsof hij met een volle teug de suiker naar binnen snoof. Hij snotterde even en wendde zich vervolgens weer naar zijn toeristen.
Okay...vervolgde hij.

"Zegt u het maar"....... En dat alles zonder met zijn ogen te knipperen, terwijl je mij kon wegdragen van het lachen. En die Engelsen? Die hebben vast wat te vertellen thuis.
Al hun vooroordelen waren immers bevestigd.