Ik moet wel weer wennen aan de vreemde vogels in de buurt hoor.

Sta ik op een middag aan de balie naar buiten te kijken. Zie ik daar van links over de rijbaan van de Warmoesstraat een lange vrouw aan komen lopen. Nou ja, vrouw. Het was een man met vrouwenkleren aan en niet zo'n beetje opzichtig ook!

De meest bizarre kleuren waren in de blouse en rok verwerkt. Daarbij had zij/hij netkousen aan met een nogal grof gaaswerk, het leek wel een haringnet.

Zwarte pumps met enorme stiletto hakken maat 48, waarbij de enkels bij iedere stap dreigden te breken, een blonde pruik en kingsize nepwimpers.
Dikke make-up en vuurrode lippen.

Ik zie dat zij voor het bureau langs loopt, stilstaat ter hoogte van de toegangsdeur en vervolgens het bureau inloopt.

Met een kwade blik kijkt zij naar mij en blijft ongeveer een meter vóór de balie stilstaan.

Voor ik wat kan zeggen begint zij hardop te schreeuwen:

"Zo vuile kl#$%&....., ..@#ufters, ^%$lijers, krijg de #$%*, stelletje @#$lijers"

Dit schelden gaat vervolgens een minuut of 5 onophoudelijk door, waarbij zij scheldwoorden gebruikt, die ik nog niet eens kende.

Normaalgesproken reageer ik direct fysiek op de 1e scheldwoorden, maar ik vond dit zo opmerkelijk, dat ik sprakeloos bleef wachten tot zij was uitgeraasd.

Na 5 minuten staakt zij het schelden en zegt zij tegen mij: "Zo, ik ben het effe kwijt", draait zich om en loopt het bureau uit in de richting van de Lange Niezel.

Ik draai me om naar de collega's achter mij, maar het leek of niemand aandacht had geschonken aan het gebeuren.

Op mijn vraag over dit voorval, antwoordt een van de collega's: "Oh, die is gestoord, die komt hier welke elke week een keer om de boel stijf te vloeken."

Ik moest er maar aan wennen.