Ik had die betreffende dag een 1500-23.00 uur dienst. In de loop van de avond was er een ouwe baas "aan komen lopen." De man was wat verward en kon niet goed duidelijk maken wat er aan de hand was. Hij was redelijk vervelend, een beetje aangeschoten en hij werd dus met enige regelmaat buiten de deur gezet.

Diezelfde avond waren er ook twee meisjes binnen gekomen. Het waren twee Engelse toeristes die van alles wat ze hadden waren beroofd. Ze hadden alleen nog maar de kleren die ze aanhadden. Er was voor hen geregeld dat zij de nacht mochten doorbrengen op het bankje in de hal van het bureau. Nu terug naar Opa.

Aangezien het nacht zou worden en we de oude man niet alleen op de straat wilden laten slapen, werd ook hem aangeboden de nacht door te brengen op het bankje. Hij maakte daar dankbaar gebruik van. De Engelse meisjes vonden het geen probleem de bank te delen met de oude man. De ruimte was wel wat klein, maar je hebt in ieder geval een veilige plek voor de nacht. Het drietal installeerde zich op het bankje en mijn dienstgroep ging naar huis. Wij moesten de volgende ochtend weer vroeg beginnen.

Ik was als eerste van mijn dienstgroep de volgende dag weer op het bureau. Ik zag de meisjes nog dommelen op het bankje en de oude man leek zich met zijn hoofd gevleid te hebben op de schouder van één van de meisjes. Er kwamen steeds meer collega´s het bureau binnen en ik had mij in de kelder al omgekleed, zodat de nachtdienst alvast naar huis kon. De beide meisjes werden nu goed wakker en ik vroeg hen hoe ze geslapen hadden.

Volgens hen hadden ze wel behoorlijk geslapen en had Opa behoorlijk gesnurkt. Maar, zei het meisje... op een gegeven moment snurkte hij niet meer en ben ik in slaap gedommeld.

Hierna wilde ik Opa wakker maken om hem naar buiten te sturen. Ik zag toen dat er een vreemd groenig straaltje vocht uit zijn mondhoek was gelopen en zijn linkeroog zag er ook wat vreemd uit.

Toen ik hem probeerde wakker te porren voelde ik dat hij steenkoud was. Ik vreesde toen het ergste. Na een korte controle bleek Opa zo dood als een pier te zijn. Het was dus niet zo vreemd dat hij gestopt was met snurken.

Ik weet het niet zeker, maar ik denk dat de twee toeristen nooit meer één stap in Amsterdam hebben gezet. Lijkt me ook een vreemde gedachte te bedenken wat erger is: van alles beroofd worden of de nacht doorbrengen met een dooie Opa op je schouder.