Hij is ons jammer genoeg ontvallen. Dré Brouwer. Een Amsterdammer met een dosis droge humor, en aan wie ik goede herinneringen heb overgehouden. Hij was ook een échte Warmoesstraat-smeris. Hij kon geen mop vertellen, maar de geintjes die hij uithaalde, kon ik wel waarderen.

Zo kwamen we eens van APGS-terrein af, en hadden de sportlessen achter onze kiezen. Normaal was het gebruikelijk dat we bij één van de collega's uit Amsterdam, thuis koffie dronken, maar dit keer niet. We moesten met z'n allen richting bureau komen, en zéér snel. Direct bij binnenkomst werden we naar de vergaderzaal op de vierde etage gedirigeerd, waar ons te verstaan werd gegeven, om onmiddellijk naar seksimperium Casa Rosso te gaan.

De FIOD deed een inval in het pand, en wij moesten ondersteuning verlenen. Er was geen tijd te verliezen, volgens Dolf Dijst. We werden ingedeeld, en ik moest met Dré het theater bewaken. Waarvoor en voor wie, werd niet meegegeven.
Voordat we afdrosten naar de Oudezijds, kochten we in de kantine nog snel drie broodjes en een pak melk. Met ons kuchie liepen we over de Wallen en gingen het theater in.
Het had iets weg van een bioscoop, en ik keek tegen een groot gordijn aan. Ik ging in het midden van de zaal zitten op een rood pluche klapstoel.

Ik verorberde mijn broodjes, en Dré Brouwer struinde door het zaaltje. Hij bekeek het theater van top tot teen, liep achter de coulissen, en opende, en sloot weer het gordijn. Hij bediende de verlichting, en zat eigenlijk met zijn jatten aan alle knoppen waar beweging in zat.
Ik schonk geen aandacht aan het kinderachtige gedoe van Dré. Ik zette het pak melk aan mijn mond, en wilde juist een slok nemen, toen met veel gepiep, het gordijn open ging. De kleurenverlichting verlichtte het draaiplateau, dat zacht zoemend rond draaide.

Door wat ik toen zag, verslikte ik me bijna. De melk spoog ik over mijn uniformkleding heen, toen ik zag wie er in het midden op dat podium lag.
Dré lag in zijn blote togus slechts gehuld met een koppel, waaraan zijn holster, handboeien en gummilat. Zijn linkerbeen had hij schuin omhoog gestoken, en draaide in die pose langzaam rondjes.
Zonder schaamte stal Dré de show, want kort daarna kwamen drie collega's van de FIOD, die bijna in hun broek pisten van het lachen.
Die "sufgepikte ezel" stond op, maakte een diepe buiging, en kwam daarna weer volledig in uniform achter het toneel vandaan. Alsof er niks was gebeurd. De gasten van de FIOD hadden volgens mij niet in de gaten, dat het dezelfde diender was.
Verbaasd vroeg er één: "Waar is die naakte kerel?"