In de tijd van het "aardappelschilmesje" reed ik samen met mijn maatje Bert in de assistentie dienst 07.00-15.00 uur.
Onze dienst zat er bijna op en er was niet veel gebeurt die dag.

"202, gaat u even naar de Willem Barentzstraat voor een gestoorde man" kraakte uit de mobilofoon. Dat hadden wij weer, waren we op weg naar het bureau om afgelost te worden, kregen we nog een vaag opdrachtje.
Bij het ter plaatse komen belden wij aan en werd de deur opengedaan door een man in een ochtendjas die er uit zag als Django Edwards.
Lang haar in een staart bijeen gebonden en een hangsnor. De man was een indisch type en stond boven aan de trap en keek vrij schichtig naar beneden.

"Wij komen even boven" riep Bert en voordat de man het in de gaten had, stonden wij al achter hem in de woonkamer. Op onze vragen gaf de man het ene moment helder antwoord en de volgende momenten reageerde hij zeer vreemd. De kamer was één grote puinhoop en hij bleef maar heen en weer lopen. Om te voorkomen dat de man opeens met een scherp voorwerp voor de dag zou komen, bleef ik maar achter deze man aanlopen. Het ene moment stond hij stil en keek hij mij aan en het volgende moment liep hij weer heel snel naar de keuken. De pink van zijn rechter hand was voorzien van een hele lange kromme nagel. Met deze hand en pink maakte hij constant draaibewegingen.
In het begin schrok ik hier nog van, maar alles went uiteindelijk.....
In de keuken draaide hij de gaskraan open en wilde alle pitten van het fornuis laten branden. De man deed de pitten aan en wij deden ze weer uit.
Naarmate de tijd verstreek werd de man steeds onrustiger en ging sneller en sneller heen en weer lopen.

Tja, wat moesten we nu met deze man, we konden slechts de hele tijd bij hem blijven en achter hem aan lopen. In overleg met de wachtcommandant werd de psychiater van de GG en GD ontboden. Hij moest maar beslissen of deze man opgenomen moest worden. Wij vonden in ieder geval dat deze man niet alleen thuis kon blijven.

Na een stief kwartiertje arriveerde de psych en zijn chauffeur, een broeder van de GG en GD die "piketdienst" reed.
De psych probeerde een gesprek te voeren met de man. Dit lukte niet erg, wij en de broeder vonden eigenlijk wel dat de man opgenomen moest worden.
Om er voor te zorgen dat de man rustiger zou worden, zou hij de man een "spuitje" moeten geven zodat hij vervoerd kon worden.

Na lang wikken en wegen wilde de arts de man wel een spuitje geven, maar hij wilde niet dat wij hem daarbij zouden helpen. De psychiater verdween met de man naar de slaapkamer, natuurlijk achtervolgd door ons. Wij bleven discreet bij de slaapkamerduer staan.
Het duurde en het duurde maar. Door middel van een goed gesprek kwam de psychiater geen stap verder. Hij zat wel klaar met de spuit maar ging maar niet tot aktie over.

De broeder werd het ook zat. Ook hij was vanochtend om 07.00 uur begonnen.

Hij liep met grote stappen de slaapkamer in, vroeg aan de psych of het nog lang ging duren, pakte vervolgens de spuit, dook boven op Django, keerde hem op zijn zij en voor iemand boe of bah kon roepen zat de spuit in het bovenbeen van Django.

Kort daarna werd Django afgevoerd door de ambulance die inmiddels ook al een tijdje voor de deur stond te wachten..........